Friendly Horse

samen op weg... vanuit Kennis, Vertrouwen en Plezier!

Blog 1, Je ware intentie...

fotos 18 7 2016 571 1Aan het einde van een drukke dag kom ik 's avonds bij mijn eigen paarden. Ze hebben de luxe dat ze zelf kunnen bepalen of ze buiten of binnen willen staan en met dit mooie weer hebben ze ervoor gekozen om op het land te gaan staan. Ik pak de kruiwagen en begin aan mijn dagelijkse routine, land mesten, stallen en betonplaten voor de stallen mestvrij maken, waterbakken vullen en/of schoonmaken, vegen, etc. Wanneer ik klaar ben heb ik eigenlijk nergens zin meer in, ik ben moe. Omdat het zulk mooi weer is besluit ik om toch nog even wat met Apresto te gaan doen. Ik pak haar halster en fluit naar de paarden dat ze moeten komen, ze komen allebei galopperend naar achter.

Mijn 30+ Shetlander Kruimel komt zoals gewoonlijk als een stuiterbal de betonplaten op rennen, Apresto stopt echter heel ongebruikelijk voor de doorgang van het land naar de stallen. Ze kom niet en ook haar gebruikelijke vocale begroeting voor mij blijft uit.
Stokstijf met haar hoofd omhoog blijft ze me aan staan kijken, op het moment dat ik naar haar toe wil lopen doet ze datgene waar ze al helemaal klaar voor stond... omdraaien en vluchten. Ik zucht en weet dat deze reactie aan mij ligt ik heb dualiteit, mijn wil zegt "aan het werk" terwijl mijn gevoel zegt "dat het mooi is geweest voor vandaag", na nog een mislukte poging om haar te vangen op het land. Besluit ik dat ik hier gewoon echt geen zin in heb vandaag.

Terug op stal wissel ik het halster om voor mijn opstapkrukje en neem dat mee terug het land in. In het midden van het land zet ik mijn krukje neer en ga er op zitten. Ik doe niets en wil helemaal niets, ik kijk naar Apresto en Kruimel die allebei weer staan te grazen, zie hoe de wilde konijntjes weer tevoorschijn komen en rustig over het land hoppen, luister naar de bekende avondgeluiden, geniet van het begin van een spectaculaire zonsondergang boven de dijk van de Waddenzee en voel mezelf ontspannen en tot rust komen... ik moet helemaal niets ook niet omdat het mooi weer is!

Apresto komt naar me toe lopen en stopt respectvol op 2 meter afstand, ik nodig haar met een handgebaar uit in mijn persoonlijke ruimte en zeg rustig "kom maar meisje". Ze begroet me met haar gebruikelijke begroeting en laat haar hoofd zakken zodat hij op mijn schoot komt te rusten. Ik sluit mijn ogen, druk mijn voorhoofd zachtjes tegen haar hoofd aan en fluister "je had gelijk meisje, het spijt me." Zo zitten we een poosje samen, volkomen ontspannen in elkaars aanwezigheid. Ik hoor Kruimel aankomen, open mijn ogen en zie dat zijn energie niveau veel hoger ligt dan die van ons. Apresto reageert op Kruimel door hem met haar oren plat in haar nek en een zwaai met haar hals te kennen te geven dat hij niet welkom is in onze bubbel. Hij druipt af, gaat ons vanaf een afstandje aan staan te kijken en probeert het nog een keer, Apresto draait zich om en jaagt hem op niet mis te verstane wijze vakkundig weg waarna ze bij mij terugkeert. Ik glimlach en weet dat ik niets hoef te doen, ze regelen dit onderling zelf wel. Kruimel benadert ons weer, respectvol deze keer, zijn energie matched met die van Apresto en mij. Hij is deze keer wel welkom in onze bubbel. Zo zitten we nog een poosje bij elkaar, Apresto met haar hoofd op mijn schoot en Kruimel staat achter me met zijn lippen rustig wat aan mijn shirt te frunniken.

Ik geniet intens van dit moment van samenzijn en bedank Apresto in stilte voor haar niet zo subtiele manier van mij duidelijk maken dat mijn ware intentie niet hetzelfde was als wat ik deed voorkomen.

Reacties van eigenaren:

Friendly Horse:

Volg mij op Facebook: